Podczas koncertu usłyszymy także V Symfonię Piotra Czajkowskiego, która podobnie jak V Symfonia Beethovena określana jest mianem „symfonii losu”. To genialne dzieło należy do kompozycji, które siłą emocjonalnego przeżycia zawsze poruszają i frapują słuchacza.

Obok Symfonii i Koncertu fortepianowego usłyszymy także uwerturę do pierwszej romantycznej opery, czyli do Wolnego Strzelca Webera. Utworu tego dotyczy pewna anegdota:

Karol Maria Weber, ukończywszy Wolnego strzelca przesłał go do oceny Beethovenowi, którego opinię wysoko sobie cenił. Beethoven przestudiował dzieło i odesłał je z powrotem wraz z krótką uwagą, że radziłby więcej oper nie komponować. Weber, który spodziewał się słów uznania, poczuł się tą oceną nieco dotknięty. Gdy więc wkrótce potem spotkał się z Beethovenem osobiście, zapytał, czy istotnie muzykę do Wolnego strzelca uważa za aż tak słabą, że udzielił mu podobnej rady.

- Ależ skąd! – odparł Beethoven. – Wręcz przeciwnie. Uważam tę muzykę za tak doskonałą, że przypuszczam, iż drugiej równie dobrej opery nigdy pan już nie ułoży. Tylko dlatego dałem panu tę radę.

Koncert symfoniczny

Obchody Roku Chopinowskiego w Filharmonii Wrocławskiej
NIEMIECKA BAŚNIOWOŚĆ
I SŁOWIAŃSKI ROMANTYZM

Tadeusz Strugała dyrygent
Jan Lisiecki fortepian
Orkiestra Filharmonii Wrocławskiej

program:
C.M. Weber – Uwertura do opery Wolny strzelec
F. Chopin – Koncert fortepianowy nr 1 e-moll op. 11
P. Czajkowski – Symfonia nr 5 e-moll op. 64

więcej na stronie internetowej Filharmonii Wrocławskiej

Redakcja (Julia Spychalska): W ostatnim czasie zaangażował się Pan w powołanie i koordynację wielu nowych projektów m.in.: Leo Festiwal, nagrania „Wrocław Oratorio Recordings”, no i oczywiście budowę Narodowego Forum Muzyki. Wcześniej jeszcze sprawił Pan, że wydana została seria płyt „1000 lat muzyki we Wrocławiu”. Jak Pan ocenia zainteresowanie wrocławian tego typu wydarzeniami kulturalnymi?

Andrzej Kosendiak: Nasze inicjatywy spotykają się z uznaniem krytyki, ale również publiczności, która przychodzi na koncerty. Pełna sala jest bardzo czytelnym kryterium zainteresowania wrocławian filharmonią. Jeśli chodzi o inicjatywy związane z wydawnictwami, to oczywiście nigdy sprzedaż płyt z muzyką klasyczną, poza kilkoma wyjątkami, nie osiąga takiej wielkości, jak ta z muzyką popularną. Nasze inicjatywy fonograficzne mają inny cel niż komercyjny. Zdajemy sobie sprawę, że nie zarobi się na nich wielkich pieniędzy. Chodzi raczej o dokumentowanie osiągnięć artystycznych, które  mogą być poddane recenzji. Te z kolei, służą promocji naszych działań, a to przekłada się potem na zainteresowanie zespołami, daje możliwość występów w Polsce i za granicą.

- Tak aktywna działalność Filharmonii Wrocławskiej jest ewenementem na skalę kraju. Choć muzyka klasyczna wydaje się zajmować niszowe miejsce w kulturze, Wasze sale są zawsze wypełnione. Gdzie według Pana leży źródło tego sukcesu?

- Po pierwsze, nic samo się nie robi. Bardzo wiele różnych elementów musi być spełnionych, żeby takie przedsięwzięcia osiągnęły sukces i cieszyły się zainteresowaniem odbiorców. W pierwszej kolejności, jest to wynikiem zasady, której trzymamy się zawsze, budując nasze zespoły i ofertę artystyczną. Niezależnie od gatunku muzyki, czy jest to muzyka klasyczna, współczesna, muzyka z pogranicza muzyki rozrywkowej i klasycznej czy jazz staramy się, aby wszystkie nasze propozycje były możliwie na najwyższym poziomie. To samo dotyczy budowy zespołów. Chcemy, by były w swoich obszarach najlepsze. Publiczność to widzi i docenia. Tworzy się tutaj pewne zaufanie publiczności, z którego jestem bardzo dumny. Opiera się ono na pewności słuchaczy, że jeśli przyjdą na koncert, to choć będzie on różnorodny stylistycznie, zawsze zaprezentujemy repertuar na wysokim poziomie artystycznym. Po drugie, aktywność filharmonii to wynik dużego wysiłku koncepcyjnego, organizacyjnego, ale także edukacji. Oczywiście, jest też działalność marketingowa, czyli wyjście z konkretną informacją do różnych środowisk. Szczególnie zależy nam na ludziach dynamicznych, młodych i tu osiągnęliśmy duży sukces, bo i tacy słuchacze coraz liczniej nas odwiedzają.

- Jakie są Pana obserwacje, jeśli chodzi o zainteresowanie mieszkańców Wrocławia muzyką poważną? Czy odwieczne przekonanie, że jest to rozrywka doceniana i adresowana tylko do wąskiego grona dobrze wykształconych i sytuowanych odbiorców, powoli nie staje się mitem?
- To, co najbardziej nas cieszy to zainteresowanie ludzi młodych. To właśnie ono może być lekarstwem na zły stan edukacji muzycznej. Młodzi za chwilę będą zakładać rodziny, będą zastanawiać się nad swoim miejscem w życiu, również nad wychowywaniem dzieci. Sztuka jest takim obszarem, który wymaga przewodnika, a kontakt z nią powinien zaczynać się jak najwcześniej. Dzieci powinny śpiewać i grać na instrumentach. Poprzez doświadczenia własnej aktywności artystycznej, później można budować swoje sądy o sztuce. My, jako instytucja kulturalna nie powinniśmy stać z boku, krytykować czy kontestować rzeczywistości, ale wyjść z działaniem. I to też robimy – mamy chóry  i koncerty szkolne oraz cykle pedagogiczne. Cieszą się one stuprocentową frekwencją.

- Obecnie najwięcej emocji wzbudza projekt powstania Narodowego Forum Muzyki. Jakie są Pana odczucia, czy ta inwestycja może stać się największym dziełem Pana życia?

- Budowę Narodowego Forum Muzyki traktuję jako budowę pewnego narzędzia. Sam w sobie, ten obiekt jeszcze nic nie znaczy. Dopiero wszystko, co powstanie wokół idei Forum będzie miało ważniejsze znacznie. Oczywiście, potrzebujemy infrastruktury i jakościowo Forum, jako przestrzeń będzie znakomita. Od początku ten projekt traktowany był jako katalizator zmian, które powinny się dokonać i właściwie już się dokonują.  Wykonaliśmy już  całkiem sporo działań edukacyjnych i planujemy następne. Powstały chóry, nowe szkoły muzyczne, nowe zespoły artystyczne, a za chwilę do Wrocławia będą przyjeżdżać najlepsze w świecie orkiestry, soliści. NFM będzie oznaczać miejsce, w którym będą mogły krzyżować się różne gatunki muzyczne – muzyka popularna, jazz, muzyka klasyczna. To było możliwe, dzięki temu projektowi. Nie wiem, czy udałoby się otrzymać pieniądze na te wszystkie poboczne inicjatywy, gdyby w perspektywie nie było Narodowego Forum Muzyki. Jeśli chodzi o sam projekt, to jest on dużym przedsięwzięciem organizacyjnym i finansowym, łączny koszt prawie 400 milionów złotych. W budynku Forum znajdą się cztery duże sale koncertowe, największa na 1800 miejsc, 3 sale kameralne, z czego dwie usytuowane całkowicie pod ziemią. Największa sala składać się będzie z parteru oraz trzech balkonów i będzie miała regulowaną akustykę. Sufit w całości będzie się składał z ruchomych elementów, które będzie można opuszczać i podnosić, kształtując geometrię budynku. Ściany również będą ruchome. Puste przestrzenie okalające salę koncertową będzie można włączyć w jej kubaturę. Dzięki windom będzie można powiększać estradę. Gmach będzie dobrze przygotowany również do innych przedsięwzięć, np. konferencji czy kongresów.

- Jakie są plany zagospodarowania obecnego budynku filharmonii?

- Planujemy, aby salę koncertową oddać w użytkowanie wrocławskim szkołom muzycznym. Szkoła z ul. Łowieckiej zostanie przeniesiona na ul. Piłsudskiego, a jej nowy budynek będzie połączony z obiektem obecnej filharmonii.

- Na niedzielnym spotkaniu mieliśmy okazję poznać gości z Haiti, kraju który w ostatnich dniach przeżywa prawdziwą gehennę. Pomysł współpracy z nimi pojawił się jednak wcześniej. Jakie były jego założenia?

- Współpraca z muzykami z Haiti związana jest również z budową Narodowego Forum Muzyki. Jej inicjatorem był Manfred Beschel, który ze strony Komisji Europejskiej weryfikował nasz projekt i doprowadził do jego zaakceptowania. Będąc na koncercie Haitańczyków, odnalazł w ich muzyce mnóstwo elementów polskich. Tak zainteresował się Polską, Wrocławiem i naszymi zespołami muzycznymi. Widząc nasz potencjał i możliwości organizacyjne, zaproponował przyjazd muzyków z Haiti do Wrocławia, aby nagrać wspólną płytę. Haitańczycy byli niezwykle zainteresowani tą propozycją. Szykuje się bardzo ciekawy projekt artystyczny i już w niedalekiej przyszłości będzie można wysłuchać wspólnego koncertu.

- Czy w związku z zaistniałą sytuacją projekt współpracy z tymi muzykami jakoś ewoluował? A jeśli tak, to w jakim kierunku?

- Podczas zeszłotygodniowych koncertów zorganizowaliśmy zbiórkę pieniędzy na pomoc ofiarom trzęsienia ziemi na Haiti. Możemy także zaanonsować, jeszcze bez konkretnego terminu, koncert grupy haitańskiej. Myślę, że pomoc potrzebna jest tam nie tylko dziś, ale także w przyszłości w odrodzeniu tego kraju. Państwo to nie miało szczęścia zarówno, jeśli chodzi o katastrofy naturalne, ale także rozwój cywilizacyjny. Przez długie lata było pod autokratycznymi rządami, które doprowadziły do biedy mieszkańców i zacofania cywilizacyjnego. Pamiętam bardzo dobrze lata osiemdziesiąte, stan wojennym i pomoc, z którą myśmy się spotkali. Dlatego uważam, że mamy absolutny obowiązek, gdy jest nam już trochę lepiej i nie musimy martwić się o dzień jutrzejszy, żeby w takich sytuacjach pomagać. Zwłaszcza tam, gdzie nie ma interesu gospodarczego czy politycznego. Bardzo mocno liczę, że wrocławianie wesprą naszą akcję czy jakąkolwiek inną prowadzoną na ten cel.

- Jest Pan pomysłodawcą i kierownikiem artystycznym projektu nagrania dzieł Witolda Lutosławskiego. Czy w związku ze zbliżającą się rocznicą urodzin artysty (25 stycznia) przewidziana jest jakaś inicjatywa?

- Tak, jest to interesujący, dość szczero ko zakrojony projekt polegający na nagraniu wszystkich dzieł kompozytora; stąd tytuł „Witold Lutosławski – Opera Omnia”. Pierwsza płyta ukazała się w zeszłym roku, druga zostanie wydana teraz. Będzie można wysłuchać na niej II i IV Symfonii Lutosławskiego pod dyr. Jacka Kaspszyka. Trzecia płyta jest w  przygotowaniu, zapewne ukaże się na wiosnę. Zawierać będzie „Preludia i fuga” oraz koncert harfowo-obojowy. W tym roku planujemy również nagrać czwarty krążek.

- Wydaje się, że muzyka poważna dominuje w Pana życiu. W czym odnajduje Pan odskocznię? Prościej, jakie jest Pana hobby?

- Nie mam zbyt wiele wolnego czasu, ale kiedy znajdę chwilę, czytam. Choć nie systematycznie, ale z pasją. Sięgam po bardzo różne książki, ale mam szczególny opór przed tymi nagradzanymi i bestsellerami. Zwykle muszę odczekać, zanim sięgnę po tego rodzaju książkę. Jednak zdarza się, że po jakimś czasie do nich wracam. Było tak w przypadku Masłowskiej, podobnie z Tokarczuk czy Pilchem. Ostatnio przeczytałem „Biegunów”. Jest to książka bardzo mi bliska, ponieważ sam jestem w ruchu i sporo podróżuję. Wywołała u mnie dużo osobistych skojarzeń. Czasem w desperacji chodzę po mieszkaniu i szukam czegoś, co można by przeczytać. Tym sposobem, w ciągu ostatnich dwóch lat udało mi się wrócić do wielu książek. To, co daje mi największą przyjemność i niestety jest odskocznią, na którą mam bardzo mało czasu, to żeglarstwo. Czas spędzony pod żaglami zalicza się do tych momentów, które pozwalają mi zgromadzić zapas energii do działania.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała: Julia Spychalska

Koncert Bacewiczówny prezentuje nurty: neobarok i neoklasycyzm (silnie nawiązuje do do muzyki barokowej oraz wczesnoklasycznej), stąd też pojawienie się w tytule pojęcia modernizmu historycznego. III Koncert Brandenburski jest tu niejako utworem przeciwstawnym, gdyż, choć należy do muzyki dawnej, wykonany zostanie na instrumentach współczesnych.

Tomasz Tomaszewski jest laureatem takich konkursów jak słynny ARD w Niemczech czy Colmar we Francji, posiada także ogromne doświadczenie w dziedzinie kameralistyki. Od wielu lat jest koncertmistrzem Deutsche Oper w Berlinie, prowadzi także grupę kameralistów tejże opery. Z Eleną Nogaevą, mieszkającą w Niemczech absolwentką słynnego Konserwatorium im. P. Czajkowskiego w Moskwie, Tomasz Tomaszewski wykona koncert podwójny na skrzypce i fortepian Mendelssohna. Elena Nogaeva jest nie tylko koncertującą pianistką ale także animatorką życia muzycznego w Niemczech – organizuje festiwal muzyki kameralnej oraz prowadzi radiowe programy muzyczne. Zapraszamy serdecznie na koncert Orkiestry Leopoldinum oraz jej gości!

Koncert kameralny

BACH NIEHISTORYCZNY
I MODERNIZM HISTORYCZNY

Tomasz Tomaszewski dyrygent, skrzypce
Elena Nogaeva fortepian
Wrocławska Orkiestra Kameralna „Leopoldinum”

program:
J. S. Bach – Koncert Brandenburski nr 3 G-dur BWV 1048
F. Mendelssohn-Bartholdy – Koncert na skrzypce i fortepian d-moll
P. Moss – ‘Prieres’ – II Koncert na wiolonczelę i orkiestrę
G. Bacewicz – Koncert na orkiestrę

więcej na stronach Filharmonii Wrocławskiej

Symfonie czeskich kompozytorów epoki klasycyzmu, Leopolda Kożelucha, Antonina Rejchy i Vaclava Vożiszka, znalazły się na debiutanckiej płycie Wrocławskiej Orkiestry Barokowej, zespołu istniejącego od 3 lat przy Filharmonii Wrocławskiej. Orkiestra specjalizuje się w repertuarze z czasów od późnego baroku do klasycyzmu. Współpracuje z największymi specjalistami od muzyki dawnej, takimi jak: Paul McCreesh, Jaap ter Linden, Nico van der Meel. Dyrektorem i dyrygentem zespołu jest wiolonczelista Jarosław Thiel, z którym rozmawia Grzegorz Chojnowski.

Wywiad znajduje się na stronie Polskiego Radia Wrocław

Ostatnie symfonie skomponowane przez Josepha Haydna znalazły się na najnowszej płycie orkiestry wrocławskiej filharmonii. Zespół poprowadził w nagraniu Zbigniew Pilch, skrzypek, altowiolista i dyrygent, dla którego taki wybór repertuaru był oczywisty. Zbigniew Pilch opowiada o swojej fascynacji Haydnem Grzegorzowi Chojnowskiemu.

Posłuchaj wywiadu na stronach Polskiego Radia Wrocław

Artyści zaprezentują bardzo różnorodny program, czyli, co zostało zawarte w tytule, gry, koncerty i tańce, a także śpiew… słowika.

Utwór Lutosławskiego Gry weneckie był przełomowy w twórczości kompozytora, gdyż był wynikiem poszukiwania przez niego nowego, indywidualnego języka kompozytorskiego. Inspiracją stał się pomysł zastosowany po raz pierwszy przez Johna Cage’a, a mianowicie wprowadzenie do muzyki elementu przypadkowości, co nazwane zostało aleatoryzmem (alea – łac. kostka do gry). Tytuł utworu wiąże się – według słów samego kompozytora – wyłącznie z miejscem prawykonania, które odbyło się 24 kwietnia 1961 roku na festiwalu Biennale w Wenecji.

Podczas wieczoru usłyszymy także Koncert fortepianowy A-dur, który należy do najczęściej wykonywanych utworów Liszta przeznaczonych na fortepian i orkiestrę, a tajemnica ogromnego powodzenia utworu tkwi w jego wyjątkowym rozmachu. Wynika on niezaprzeczalnie z pełnej ognia i siły natury Liszta -wielkiego wirtuoza o prawdziwie węgierskim temperamencie.

Podczas koncertu zabrzmią także Tańce symfoniczne z West Side Story – broadwayowskiego musicalu (jest to współczesna wersja Romea i Julii), do którego muzykę napisał Leonard Bernstein, kompozytor i dyrygent, znany z telewizyjnych poranków muzycznych transmitowanych także przez TVP .

Sukces, jaki musical West Side Story odniósł na Broadwayu a także wersja filmowa w reżyserii Roberta Wise’a i Jerome’a Robinsa przyniosły kompozytorowi światową sławę!

Le Chant du rossignol, czyli Śpiew słowika to poemat symfoniczny napisany przez Strawińskiego na podstawie własnej opery. Utwór ten został początkowo skrytykowany przez publiczność, podobnie zresztą jak słynne i dziś uwielbiane Święto wiosny. Zarzucano mu m.in. nietradycyjne użycie dysonansów a także nietypową instrumentację! Na pewno warto przekonać, się czy dzieło jest wydaje się być aż tak nowatorskim także i dziś. Zapraszamy serdecznie!

Koncert symfoniczny

GRY, KONCERTY i TAŃCE

Absolwenci Uniwersytetu Muzycznego w Wiedniu
Orkiestra Filharmonii Wrocławskiej

program:
W. Lutosławski – Jeux Venetiens
F. Liszt – Koncert fortepianowy nr 2 A-Dur
L. Bernstein – Tańce symfoniczne z West Side Story
I. Strawiński – Le Chant du rossignol

więcej informacji na stronie Filharmonii Wrocławskiej

200-lecie urodzin Fryderyka Chopina uświetnią w Filharmonii światowej sławy pianiści: Ivo Pogorelić, Nelson Goerner, Garrick Ohlsson.
Kreatywny Wrocław dowiedział się też szczegółów na temat nowej marki fonograficznej, którą szef artystyczny Festiwalu Wratislavii Cantans Paul McCreesh zamierza stworzyć w naszym mieście. Co i kiedy usłyszymy w nowej sali koncertowej, która powstaje przy Placu Wolności ?

Posłuchaj rozmowy na www.kreatywnywroclaw.pl

Pochodząca z Nowego Jorku Siggy Davis już w wieku 11 lat zagrała swoją pierwszą rolę na Broadwayu. Studiowała śpiew m.in. u Jane Copeland Stevens z Metropolitan Opera oraz aktorstwo na Yale University. W 1991 roku wyruszyła w dwuletnią trasę z Broadway Musicals Company New York do Europy, Azji i Afryki. Występowała m.in. w musicalach: „Nunsense”, „Hair”, „Butterfinger’s Angel”. Punktem kulminacyjnym jej kariery aktorskiej była rola Effie w spektaklu „Dream Girls” w berlińskim Theater des Westens. Po znakomitych recenzjach otrzymała rolę Soni w światowej premierze broadwayowskiego hitu „The Life”. Brała również udział w filmach znakomitych reżyserów : Spike’a Lee, Mario van Peeblesa, Briana de Palmy.

Od prawie 20 lat Siggy Davis śpiewa  głównie w klubach jazzowych Berlina, a od 10 lat także jest coraz częstszym gościem polskich scen muzycznych.  Jej występ będzie podsumowaniem Festiwalu Noworocznego Muzyczne Fascynacje. Można będzie usłyszeć m.in. najsłynniejszy utwór skomponowany przez George’a Gershwina Summertime. Siggy Davis wspólnie z jazzmanami zaprezentuje swoje oryginalne opracowania standardów muzyki gospel i soul.

Posłuchaj rozmowy na www.kreatywnywroclaw.pl

Posluchaj wywiadu na stronie Polskiego Radia Wrocław

Inwestycja dofinansowana jest z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko; jest ona pierwszym dużym projektem inwestycyjnym w dziedzinie kultury, dla którego uzyskano akceptację Komisji Europejskiej.